In het Engelse taalgebied vind je wereldwijd al enkele ‘Coffin Clubs’. Een ‘coffin’ is het Engelse woord voor doodskist. En je raadt het misschien al: in zo’n club komen mensen samen om zelf aan hun doodskist te werken. Luguber? Op het eerste gezicht misschien wel, maar dat eerste gevoel maakt al snel plaats voor iets anders. In een Coffin Club draait het namelijk niet om de dood op zich, maar om regie, creativiteit en verbondenheid.
Mensen komen er samen om stil te staan bij hun eigen levenseinde, maar doen dat op een heel tastbare en vaak zelfs warme manier. Terwijl ze werken aan hun eigen doodskist, ontstaat er ruimte voor gesprekken, humor en reflectie. Wat wil je nalaten? Wat past bij jou? Hoe wil je herinnerd worden?
Het maakproces haalt het onderwerp weg uit de sfeer van angst en taboe. Het maakt het concreet, bespreekbaar en zelfs een beetje licht. Voor veel deelnemers is het een manier om opnieuw grip te krijgen op iets dat vaak als onzeker en beangstigend wordt ervaren.
Bovendien zorgt zo’n club voor verbinding. Mensen delen verhalen, ervaringen en twijfels, en merken dat ze daarin niet alleen staan. Wat begint als een ongewoon idee groeit vaak uit tot een sterke gemeenschap waarin openheid en menselijkheid centraal staan.
Een ‘Coffin Club’ is dus veel meer dan samen aan een kist werken. Het is een plek waar het levenseinde zijn plaats krijgt in het leven zelf — niet als iets om te vermijden, maar als iets om bewust en op eigen manier vorm te geven.
Laat je inspireren door de Nieuw-Zeelandse ‘Coffin Club’.
Let op: het is enkel beschikbaar in het Engels.
☚ Keer terug naar de overzichtspagina van het dossier over levenseinde met de gespreksstarters.
